"Przed nami będzie cały świat, gdzie ty, tam pójdę ja."

"Przed nami będzie cały świat, gdzie ty, tam pójdę ja."

niedziela, 11 października 2015

To już 6 lat!

Dzisiaj Arka kończy 6 lat :) Aż trudno uwierzyć jak szybko to minęło...
Dała mi 5 lat i 10 miesięcy poznawania rasy "na własnej skórze", psich zwyczajów i psychiki, treningów...

Cieszę się niesamowicie, że ją mam. Choć czasami nie jest łatwo, choć ostatnio coraz więcej pojawia się u niej problemów zdrowotnych (obecnie np. problemy z powodu zbyt niskiego poziomu estrogenu...), daje mi codziennie wiele radości. Pokazuje całym swoim czarnym serduszkiem, że kocha mocno nie tylko mnie, ale też całą rodzinę.
moja piękna <3
Ten rok był dla niej mniej intensywny niż poprzednie. Głównie z powodu moich innych, pilnych zajęć, które zdecydowanie ograniczyły mój wolny czas. Staram się wynagradzać jej to jak tylko się da, choć widzę, że brakuje jej długich, regularnych treningów.

Obecnie więcej czasu spędza z moim chłopakiem, dobrze się dogadują. Dzięki diecie zdecydowanie rzadziej zdarzają się teraz dziwne zachowania, co bardzo mnie cieszy. Stała się poważniejsza, bardziej stateczna, nie w głowie jej już wygłupy :)

Oby jak najdłużej pozwalała mi cieszyć się nią i dalej uczyć "psich" tajemnic :)
100 lat Mała Czarna :)
Ponoć im brzydszy pies tym lepiej pracuje? ;)
Za zdjęcia serdecznie dziękuję autorce bloga: Barkas , Anna Nowek Fotografia . Miło po roku znowu spotkać starą znajomą na okazjonalnym spacerze, a jeszcze milej oglądać tak piękne zdjęcia, gdzie nawet wypierdek mamuci wygląda jak modelka :)

piątek, 31 lipca 2015

Nowotwór

Jest taka zasada, że nie kopie się leżącego, co nie? Najwidoczniej ktoś o niej zapomniał i po niemiłych doświadczeniach z hodowczynią, pojawiło się kolejne zmartwienie. U Arki został zdiagnozowany włókniak.
Tyle szczęścia w nieszczęściu, że to łagodny nowotwór. Nie powinien dać przerzutów, choć wskazuje, że Arka ma skłonności genetyczne do raka. Niestety jest marnie umiejscowiony, bo na szyi, tuż po obrożą. Drażnienie takiego guza może pogorszyć sprawę...
Na razie nic z tym nie robimy, by nie doprowadzić do rozsiania kolejnych guzków (włókniaki bardzo często odrastają lub rozsiewają się gromadami, jest też możliwość zezłośliwienia do postaci włókniako-mięsaka przez drażnienie), Arka dostaje leki na wzmocnienie odporności, a guzek będzie obserwowany, by ewentualnie szybko zareagować skalpelem gdyby coś się babrało.
przyczyna zamieszania
Wszystko pojawiło się nagle - Arka mocno drapała się w kark, jakby mocno ją coś swędziało. Po "ręcznym" badaniu na początku myślałam, że to kleszcz, bo takiego kształtu, wielkości i koloru jest to obecnie. Rodzinny medyk jednak szybko postawił diagnozę - włókniak. Pani Aneta tylko potwierdziła moje obawy, pocieszając jednak, bo zmiana jest jeszcze bardzo mała. Zawsze mogło być gorzej - włókniaki potrafią urosnąć i na narządach wewnętrznych, w tym na sercu.

Powiadomiłam szybko o tym hodowczynię i właścicielkę ojca Arki, zwłaszcza po wydarzeniach związanych z tą pierwszą. Tu długo mogłabym mówić o różnicy między reakcjami obu, ale chyba nie ma to już znaczenia. Zastanawiam się nad dodaniem informacji o Arce do bazy bczdrowie, żeby informacja ta była gdzieś publicznie. Przed sobą mam jeszcze poinformowanie właścicieli rodzeństwa Arki.

Smutne, bo predyspozycje do nowotworów nie są niczym wesołym. Oby była to tylko pojedyncza zmiana i oby tylko łagodna. Nie słyszałam o innych przypadkach nowotworów lub raków w rodzinie Arki, choć rodzice Siaka - jej ojca - zmarli dosyć młodo. Gdy dowiadywałam się o tym, było to tłumaczone dużym obciążeniem przez całe życie, ale kto wie, czy jakiś ukryty nowotwór nie miał tu znaczenia?
male, zmęczone, zielone od trawy łapki
Dbajcie o swoje psy. Badajcie je regularnie, wymacujcie, dotykajcie palcami wszędzie. Ponoć coraz więcej psów ma zapadać na nowotwory.

P.S. Może jest trochę sprawiedliwości na świecie - hodowczyni Arki została wydalona z czeskiego klubu Border Collie.

piątek, 17 lipca 2015

Dlaczego nienawidzę hodowczyni Arka.

Człowiekowi wydaje się, że gdy już wybrał sobie rasę przyszłego psa, gdy już zdecydował, że ten moment jest najlepszy na przygarnięcie nowego czworonoga, to w zasadzie zakup szczeniaka nie jest niczym wielkim. Co więcej, myśli sobie, że liczą się psy a nie hodowca, że nie ma on żadnego znaczenia. Sześć lat temu również tak myślałam, teraz gorzko tego żałuję.

Hodowczyni Arki - Eliški Jaňourová'ej - szczere nienawidzę, a mam powody. Dlatego też otwarcie pisze jej imię. Zaszła mi bardzo głęboko za skórę już w pierwszych chwilach gdy trzymałam Arkę na rękach.

Gdy te pare ładnych lat temu zdecydowałam się na border collie, trochę zajęło mi znalezienie odpowiedniej dla mnie hodowli i miotu. Początkowo szukałam w Polsce, jednak nie znałam za wielu hodowli, a z tych, które udało mi się odszukać, nie wszystkie były interesujące. Kontaktowałam się z jedną, która mnie zainteresowała, miałam nawet dostać stamtąd psa na warunek hodowlany. Jednak z powodu kłótni między hodowczynią a współwłaścicielką matki miotu nie otrzymałam szczeniaka (zawiła sytuacja), z następnego miotu tez zrezygnowałam, bo nie chciałam wdawać się w takie skomplikowane relacje. Tak też zaczęłam szukać w Czechach, trochę też w Niemczech. Pisałam do paru hodowli z psami w moim typie, traf chciał, że trafiłam i na hodowlę Deabei. Mieli wtedy miot po Siaku, bardzo spodobało mi się to połączenie. Niestety wszystkie maluchy były już zajęte. Hodowczyni dała mi namiary na hodowlę Z Rise Fantasie, gdzie akurat miał być miot również po tym samym psie. Anette, czyli matka miotu też całkiem mi się podobała (na ile można ocenić przez internet), dlatego też skontaktowałam się z Eliską. Bardzo żałuję, że w tym momencie nie zastanowiłam się jeszcze 10 razy, nie klepnęłam w pustą głowę i po prostu nie poczekałam na kolejny miot w Deabei. Tamtejszą hodowczynię miałam potem okazję spotkać na wspólnym zlocie borderowym i wiem, że jest to osoba z ogromnym sercem do zwierząt. Moje losy na pewno całkowicie inaczej by się potoczyły i może miałabym teraz wspaniałego psa, o jakim marzyłam, do tego zdecydowanie mniej problemów.

Stało się jak się stało, zarezerwowałam szczeniaka w innej hodowli. Początkowo była to Abygail, marzył mi się czekoladowy Border. Teraz mam więcej wiedzy i wiem, że nie powinno się wybierać szczeniaka tylko po kolorze, zanim nie wyklaruje się charakter - wtedy tego nie wiedziałam. Gdy maluchy miały 4 tygodnie pojechałam je odwiedzić. Chciałam zobaczyć dokładnie matkę i szczeniaki, porozmawiać z hodowczynią. Anette jest całkiem fajną suczką, socjalną, chętną do zabawy, choć nie jest to taka psia przytulanka - prawdopodobnie po niej Arka ma niechęć do zbytniej bliskości. Maluchy ogólnie były całkiem żywe, a największym rozrabiaka była Arka - pogryzła mi sznurówki, wszędzie latała, wyszła potem za nami z domu gdy reszta maluchów padła. Zmieniliśmy rezerwację na nią głównie z powodu wyglądu Abigail - wyglądała dosłownie jakby była chora i miała niedługo zdechnąć. Marne futerko, trochę nabrzmiały brzuszek, ciągle spała w kącie... Wolałam mieć zdrowego i żywego czarnego psa niż krótkożyjącą czekoladę. Co ciekawe obecnie Abigail jest używana w hodowli... Ale to nie jej historia.

Na odbiór Arki umówiliśmy się w Cieszynie - zaufałam hodowczyni, wydawało mi się, że wszystko jest ok, to czemu by nie? Byłam nieźle zdziwiona, gdy z kontenerka wyjęła śmierdzącą (strasznie!), trzęsącą się kulkę... Chwila konsternacji: co robić?... Tu kolejny mój błąd, bo pod wpływem emocji, chwili, pośpiechu i wielu innych wzięłam Arkę. Mogłam zrezygnować, stracić te pareset złotych zaliczki (za Arkę zapłaciłam typową cenę, jaka była wtedy za szczeniaki w Polsce) i znaleźć coś normalnego. Niestety zbyt mało doświadczona byłam w sprawach kupna psów - Arka to mój pierwszy pies z hodowli, wcześniejsze były kundelkami ze schroniska.

Początkowo było całkiem fajnie, choć psica zachowywała się mocno niepewnie, brakowało jej jakiegokolwiek zaufania czy obycia z czymkolwiek. Zaczęłam socjalizację, chodziłyśmy do parków, poznawała różne aspekty życia w cywilizacji. Dużo miała problemów, ale większość zaakceptowała. Problem pojawił się, gdy skończyła równo 3 miesiące - tego dnia ugryzła po raz pierwszy człowieka. Bez uprzedzenia, bez sygnałów uspokajających, bez jakiegokolwiek powodu. Szok dla wszystkich.
Zaczęłam szukać pomocy u różnych szkoleniowców, bo problem się pogłębiał i to bardzo mocno i bardzo szybko. Różne rzeczy przeżyłam i różne rzeczy się działy, czasami bardzo dziwne zachowania, czasami nawroty agresji. Nasze przygody można by długo opisywać, ale nie w tym rzecz.

Po wzięciu Arki urwał się kontakt z hodowczynią. Typowe, co nie? Sęk w tym, że zapłaciłam za rasowego psa i zależało mi na rodowodzie - czekałam na rodowód eksportowy, który miałam mieć przysłany pocztą. A tu cisza... Nic nie dały moje maile, nawet telefony (Eliska nie zna chyba żadnego języka obcego, polsko-czeska mieszanka też nic nie pomogła, albo ona nie chciała po prostu zrozumieć). Rodowód Arki mam wyłącznie dzięki właścicielom Siaka i czeskiemu klubowi Border Collie, skontaktowali się ze mną, załatwili formalności i przysłali dokument. Innymi słowy Eliska złamała umowę, którą sama napisała i podpisała... W tamtym momencie byłam już na tyle wkurzona na nią, że myślałam o pozwie. Może by to ją czegoś nauczyło, gdybym miała pieniądze na prawników...

Tak mijały lata, informowałam ją wielokrotnie o stanie Arki - zarówno o jej problemach psychicznych jak i o wynikach badań i chorobie. Wiedziała wszystko bardzo wcześnie, nic nie ukrywałam.
Tym bardziej zdziwiło mnie gdy teraz napadła na mnie i stwierdziła publicznie, że nic jej nie wiadomo o jakichś chorobach w tym miocie. Zaczęła bardzo mnie atakować, wraz z właścicielką Abigail (broniącej linii hodowlanej, którą w końcu rozmnażała), było to po prostu szokujące.

Myślałam, że nie będzie więcej rozmnażać Anette, od dłuższego czasu nie widziałam jej zdjęć, choć chwaliła się jakimiś innymi psiakami. Nawet zastanawiałam się czy jeszcze żyje. Dlatego tak zdziwił mnie nowy miot. Na szczęście urodziły się tylko dwie sunie (ponoć po bardzo trudnym porodzie zakończonym cesarką), mniej psiaczków będzie cierpieć z jej powodu.

Ostatnio napisała do mnie jeszcze jedna dziewczyna, która również nacierpiała się swoje przez Eliskę. Ma ona sukę (Lentilka z Bengasu) na współwłasność z nią, mieszka ona u niej. Niestety zachorowała na BCC, co jakby nie patrzeć nie jest ciekawą chorobą. Nie zgadzała się na jej krycie, by nie powoływać na świat chorych szczeniąt, co skończyło się ogromną kłótnią i nawet odebraniem psa...
Niestety dopiero teraz wiem jak złą sławę ma Eliska w Czechach. Brak obeznania ze "światkiem" sprawia, że trudno dotrzeć do informacji. Jest trochę forów, gdzie ludzie poszkodowani przez nią opisują swoje przeżycia. Niedługo chyba też tam coś napiszę, by przestrzec innych... Na wszelki wypadek zachowałam sobie nawet screeny naszej wymiany zdań.

Tacy ludzie zdecydowanie zabierają przyjemność z posiadania rodowodowego psa. Trzeba przez takich oszustów wiecznie uważać, patrzeć każdemu na ręce, przeszukiwać cały internet. Wiem, że następny mój pies będzie zdecydowanie bardziej sprawdzony, tak samo jak hodowla.

poniedziałek, 22 czerwca 2015

Wściekłość mnie bierze!

Rzadko kiedy zdarza mi się wkurzyć, jest mało sytuacji, które wyprowadzają mnie z równowagi. Ale dzisiejsze wydarzenie na tyle mnie zdenerwowało, by aż mimo braku czasu napisać co uważam, chociażby ku pamięci, o ile nie przestrzeżenia innych.

Cóż takiego mogło się wydarzyć? Otóż matka Arki znów jest w ciąży. Będzie to jej drugi miot (z tego, co mi przynajmniej wiadomo) i na szczęście ostatni, bo ma już 8 lat. Czyli znów na świat będą powołane szczenięta z problemami psychicznymi, prawdopodobnie oddane do nowych właścicieli bez jakiejkolwiek socjalizacji, trzymane w osobnym pokoju cały czas. Ciekawa jestem czy tym razem też będzie tak ogromny problem z uzyskaniem rodowodu jak było w moim przypadku - hodowczyni po otrzymaniu pieniędzy ślicznie zamilkła na pare miesięcy, dopiero właściciele reproduktora pomogli nam z uzyskaniem rodowodu Arki...

Sam fakt kolejnego krycia nawet tak mną nie wstrząsnął, choć miałam ogromną nadzieję, że kobieta ta, nazywająca siebie hodowczynią, nie będzie nigdy więcej rozmnażać borderów, że czegoś ją nauczył ten pierwszy miot. Niestety tak się nie stało.
Wstrząsnęła mną jednak reakcja na mój komentarz - gdy napisałam, że "mam nadzieję, że kolejne szczenięta będą mieć lepsze zdrowie i charakter od Arki". Dobry hodowca przyznał by się do jednego problemu w miocie, w końcu choroby się zdarzają, to nic wstydliwego. Nie takie rzeczy bywają i w najlepszych hodowlach, o czym wie wiele osób ze "światka" BC.

Ale zły hodowca jak ta osoba zaczyna po prostu najazd na właściciela (wraz z pomocą kumpeli posiadającej siostrę Arki), sugerując, że o niczym nie informowałam (co z tego, że pisałam wiele razy od kiedy Arka w wieku 3 miesięcy ugryzła człowieka, co z tego, że w czerwcu zeszłego roku rozmawiałyśmy o złym metabolizmie arkowej wątroby?), potem, że po jednym szczeniaku nie da się nic uogólnić (o co mi w cale nie chodziło, jedynie o informację dla nowych właścicieli, a początkowo po prostu o trzymanie kciuków za lepsze szczeniaki...), a w końcu, że to wina złej karmy (głównie Acana i Orijen czasami zamieniane z innymi markami typu Fish4Dogs, Applaws, Happy Dog, Pro Plan, czyli nie tak źle), a najbardziej złego szkolenia (kto zna Agnieszkę Boczulę i Agę Żabińską chyba jednak tak nie stwierdzi, a obie nie były w stanie do końca wyprowadzić Arki z agresji. Poza tym jaki szczeniak w wieku 3 miesięcy rzuca się podczas socjalizacji, bez zapowiedzi i znaków na innego człowieka?).
Przemilczane zostały też problemy innych właścicieli szczeniaków z tego samego miotu Arki, którzy mówili mi o swoich problemach z agresją - słabszych, ale jednak. W Polsce jest też szczeniak po bracie Arki - Aresie, który również ma problemy z frustracją i agresją.

Czyli jak zawsze to właściciel jest zły. Hodowca idealny, linie super, tylko brać! A buntowników uciszyć, bo pieniążków nie będzie...

A ja przestrzegam przed takimi ludźmi. Trudno ich poznać, bo początkowo wszystko jest ładnie, ale jak są problemy, to są straszni.

Mi jest obecnie strasznie wstyd i żal, gdy muszę zgłaszając się na zawody wpisywać rodowodowe imię Arki, reprezentować tę "hodowlę". Żałuję swojego wyboru i mam szczerze nadzieję, że przyszli właściciele tych szczeniąt nie będą żałować tak bardzo jak ja. Właściciel tego reproduktora może nie pomóc im tak bardzo jak mi pomogli właściciele Siaka.

Chaotycznie, wiem, ale musiałam się wyżalić. Bo gorszego hodowcy jeszcze nie spotkałam, nawet pseudohodowcy czasami są "normalniejsi".
ogłoszenie hodowlane
EDIT: Co ciekawe, już po ostrej wymianie zdań napisała do mnie właścicielka Sheltie z tej hodowli - również o bardzo złym charakterze i marnym zdrowiu. Czyżby jednak mój przypadek nie był wcale tak odosobniony? Nie ma to jak zatajać tak ważne fakty, czego to ludzie nie zrobią dla pieniędzy...